performance furtive
2016 jusqu'à nos jours
Dans ce projet, Elbert Barthault propose des performances sans annonce, sans horaire, sans convocation. Elles surgissent dans l’espace public ou institutionnel comme des éclats de fiction dans le réel. Le spectateur n’est pas invité : il est surpris, témoin, parfois même absent.
Pendant deux ans, Barthault a accumulé les récipients de plastique contenant le jus d’orange consommé par sa famille. Parallèlement, il a récupéré une grande partie des horloges du collège où il enseignait. Ces deux formes d’accumulation — domestique et institutionnelle — ont donné naissance à un costume singulier, qu’il revêt le temps de ses apparitions furtives.
Ce corps habité d’objets devient sculpture mouvante, archive vivante, rituel silencieux. Le plastique du quotidien dialogue avec le temps suspendu des horloges, dans une tension entre banalité et mémoire, entre absurdité et poésie. À certains moments, des casseroles traînées au sol ajoutent une dimension sonore, presque carnavalesque, à ces apparitions.
Ces performances interrogent la visibilité de l’art, sa temporalité, sa nécessité d’être vu pour exister. Elles laissent derrière elles des traces floues, des récits fragmentaires, des images mentales. L’œuvre n’est plus un objet, mais un passage.
Furtive Presences — The Art of Sudden Appearance In this project, Elbert Barthault presents unannounced performances — no schedule, no invitation. They erupt into public or institutional spaces like fragments of fiction within reality. The viewer is not invited: they are surprised, a witness, or even absent.
For two years, Barthault collected plastic juice containers consumed by his family. He also recovered numerous clocks from the college where he taught. These two forms of accumulation — domestic and institutional — became a singular costume worn during his furtive appearances.
This object-laden body becomes a moving sculpture, a living archive, a silent ritual. Everyday plastic dialogues with suspended time, creating tension between banality and memory, absurdity and poetry. At times, trailing pots add a sonic, almost carnivalesque dimension to the performance.
These interventions challenge the visibility of art, its temporality, and its need to be seen to exist. What remains are blurred traces, fragmented stories, mental images. The artwork is no longer an object — it is a passage.
Presencias furtivas — El arte del surgimiento En este proyecto, Elbert Barthault realiza performances no anunciadas — sin horario, sin invitación. Surgen en espacios públicos o institucionales como fragmentos de ficción en la realidad. El espectador no es convocado: es sorprendido, testigo o incluso ausente.
Durante dos años, Barthault acumuló recipientes de jugo de naranja consumidos por su familia. También recuperó numerosos relojes del colegio donde enseñaba. Estas dos formas de acumulación — doméstica e institucional — se transformaron en un traje singular que usa durante sus apariciones furtivas.
Este cuerpo cargado de objetos se convierte en escultura móvil, archivo vivo, ritual silencioso. El plástico cotidiano dialoga con el tiempo suspendido, en una tensión entre banalidad y memoria, absurdo y poesía. A veces, las ollas arrastradas añaden una dimensión sonora, casi carnavalesca.
Estas intervenciones cuestionan la visibilidad del arte, su temporalidad y su necesidad de ser visto para existir. Lo que queda son huellas borrosas, relatos fragmentados, imágenes mentales. La obra ya no es objeto: es tránsito.
Flüchtige Präsenz — Die Kunst des Auftauchens In diesem Projekt zeigt Elbert Barthault unangekündigte Performances — ohne Zeitplan, ohne Einladung. Sie brechen in öffentliche oder institutionelle Räume ein wie Fiktion im Alltag. Der Zuschauer wird nicht eingeladen: er wird überrascht, ist Zeuge oder fehlt ganz.
Zwei Jahre lang sammelte Barthault Plastikbehälter von Orangensaft, den seine Familie konsumierte. Zudem rettete er zahlreiche Uhren aus dem Kolleg, an dem er unterrichtete. Diese beiden Formen der Sammlung — häuslich und institutionell — wurden zu einem einzigartigen Kostüm, das er bei seinen flüchtigen Auftritten trägt.
Dieser mit Objekten beladene Körper wird zur beweglichen Skulptur, zum lebendigen Archiv, zum stillen Ritual. Alltägliches Plastik trifft auf eingefrorene Zeit — eine Spannung zwischen Banalität und Erinnerung, Absurdität und Poesie. Manchmal erzeugen mitgeschleifte Töpfe eine klangliche, fast karnevaleske Dimension.
Diese Interventionen hinterfragen die Sichtbarkeit von Kunst, ihre Zeitlichkeit und die Notwendigkeit, gesehen zu werden. Zurück bleiben verschwommene Spuren, fragmentierte Erzählungen, mentale Bilder. Das Werk ist kein Objekt mehr — es ist ein Durchgang.
Presenze furtive — L’arte dell’apparizione improvvisa In questo progetto, Elbert Barthault propone performance non annunciate — senza orario, senza invito. Emergono nello spazio pubblico o istituzionale come frammenti di finzione nel reale. Lo spettatore non è convocato: è sorpreso, testimone o assente.
Per due anni, Barthault ha accumulato contenitori di plastica del succo d’arancia consumato dalla sua famiglia. Ha anche recuperato numerosi orologi dal collegio dove insegnava. Queste due forme di accumulo — domestico e istituzionale — sono diventate un costume singolare indossato durante le sue apparizioni furtive.
Questo corpo carico di oggetti diventa scultura mobile, archivio vivente, rituale silenzioso. La plastica quotidiana dialoga con il tempo sospeso, in una tensione tra banalità e memoria, assurdità e poesia. A volte, le pentole trascinate aggiungono una dimensione sonora, quasi carnevalesca.
Queste performance interrogano la visibilità dell’arte, la sua temporalità e il bisogno di essere vista per esistere. Restano tracce sfocate, racconti frammentari, immagini mentali. L’opera non è più oggetto — è passaggio.
Furtarverur — Listin að birtast óvænt Í þessu verkefni framkvæmir Elbert Barthault ótilkynntar gjörningar — án tímaáætlunar, án boðskapar. Þeir birtast í almenningsrýmum eða stofnunum eins og brot af skáldskap í veruleikanum. Áhorfandinn er ekki boðaður: hann verður undrandi, vitni eða jafnvel fjarverandi.
Í tvö ár safnaði Barthault plastílátum sem fjölskylda hans hafði drukkið appelsínusafa úr. Hann endurheimti einnig fjölda veggklukkna úr skólanum þar sem hann kenndi. Þessar tvær tegundir söfnunar — heimilisleg og stofnanaleg — urðu að einstöku búningi sem hann klæðist í gjörningunum.
Þessi líkamsmynd hlaðin hlutum verður að hreyfanlegri skúlptúr, lifandi skrá, hljóðlausum helgisið. Daglegt plast ræðir við stöðvaðan tíma í spennu milli hversdagsleika og minningar, fáránleika og ljóðlistar. Stundum bætast við pottar sem dregnir eru á eftir og skapa hljóðræna, næstum hátíðlega vídd.
Þessir gjörningar varpa fram spurningum um sýnileika listar, tímaskyn og þörf hennar fyrir að vera séð til að vera til. Eftir sitja óskýrar leifar, brotakenndar frásagnir, hugmyndamyndir. Verkið er ekki lengur hlutur — heldur ferðalag.